Στη δική μας εποχή, οι αθλητικές ακαδημίες δεν είχαν τη μαζικότητα και τις δυνατότητες που βλέπουμε σήμερα. Οι γονείς μας εργάζονταν μέχρι αργά, και οι μετακινήσεις σε άλλες περιοχές για να αθληθούμε ήταν σχεδόν αδύνατες. Η μόνη μας διέξοδος ήταν το Κέντρο Νεότητας Ανθούπολης και η χειροσφαίριση. Εκεί βρήκαμε φίλους, γελάσαμε, μάθαμε το άθλημα και ζήσαμε τις πρώτες μας αθλητικές εμπειρίες. Δεν μας ενδιέφερε ο πρωταθλητισμός σε μικρή ηλικία. Αυτό που θέλαμε ήταν να περάσουμε καλά, να είμαστε δημιουργικοί και να κάνουμε κάτι που πραγματικά μας άρεσε. Το handball μας συνόδευσε για χρόνια. Μας κράτησε στα γήπεδα, μας δίδαξε ομαδικότητα και πειθαρχία, και πάνω απ’ όλα μας χάρισε φιλίες που διατηρούνται μέχρι σήμερα. Αυτό είναι το handball. Αυτή είναι η Ανθούπολη. Ένας χώρος όπου η αγάπη για τον αθλητισμό και οι αναμνήσεις χτίζουν κοινότητες και σχέσεις ζωής.

Μαρτυρία Σάββα Σάββα, πρώην παίχτη Α.Ο.Σ. Ανθούπολης στην β’ κατηγορία ανδρών και νυν Αναπληρωτή Προέδρου του σωματείου

Το Κέντρο Ανθούπολης υπήρξε το θεμέλιο της πορείας μου, χαρίζοντάς μου στήριξη, καθοδήγηση και αξίες ζωής.
Η ομάδα χειροσφαίρισης δεν με ανέδειξε μόνο ως αθλητή, αλλά και ως άνθρωπο, διδάσκοντάς μου ήθος, συνεργασία και πειθαρχία.
Η προσφορά της στην κοινωνία είναι εξίσου σημαντική, καθώς προσφέρει στους νέους την ευκαιρία να αναπτυχθούν μέσα από τον αθλητισμό.
Με βαθιά ευγνωμοσύνη και τιμή, νιώθω περήφανος που υπήρξα μέλος αυτής της μεγάλης οικογένειας.

Πέτρος Πέτρου

Τρία γράμματα που δεν ξεχνιούνται... Κ.Ν.Α.
42 χρόνια προσφοράς στο handball.
Ως παλαίμαχος, νιώθω περήφανος που υπηρέτησα αυτόν τον σύλλογο!

Μάριος Σφογγαράς

Η ενασχόλησή μου με το handball ξεκίνησε το 1985, όταν ήμουν μαθητής του Γυμνασίου Ανθούπολης.
Ο κύριος Φίλιππος, καθηγητής γυμναστικής, ήταν εκείνος που έφερε το άθλημα στην Κύπρο μετά τις σπουδές του στη Θεσσαλονίκη.

Το handball στην Ανθούπολη υπήρξε η σωτηρία της νεολαίας, καθώς βοήθησε πολλούς νέους να αποφύγουν τις κακές συνήθειες της εποχής (ναρκωτικά, αλκοόλ, μηχανές κ.ά.).

Η ενασχόλησή μου με το handball μου χάρισε φίλους που έχω μέχρι σήμερα, πολύτιμες εμπειρίες από τα ταξίδια στο εξωτερικό, αλλά και εσωτερική ηρεμία.
Με δίδαξε προγραμματισμό στη ζωή (προπονήσεις, αγώνες, ξενύχτια, διατροφή), με έμαθε να αποδέχομαι την ήττα ως αποτέλεσμα του παιχνιδιού και να σέβομαι τους αντιπάλους.

Χρίστος Τσιόλης

Η εμπειρία μου με την ομάδα χάντμπολ του Κέντρου Νεότητας Συνοικισμού Ανθούπολης υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από άθληση· ήταν ένα σχολείο ζωής.

Εκεί έμαθα τη δύναμη της ομαδικότητας, τη σημασία του κοινού στόχου και της αλληλοϋποστήριξης. Μέσα από κάθε προπόνηση, κάθε νίκη και κάθε ήττα, καλλιέργησα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και στους συμπαίκτες μου.

Η αποφασιστικότητα, η υπομονή και η επιμονή έγιναν καθημερινές αξίες που με συνοδεύουν μέχρι σήμερα.

Με την καθοδήγηση του προπονητή μας –και δεύτερου πατέρα μου– Φιλίππου Σοφοκλέους, έμαθα πως η ομάδα είναι μικρογραφία της ίδιας της ζωής.

Το βιωματικό μάθημα που κουβαλώ πάντα μέσα μου:
«Αξιοπρεπείς στην ήττα, σεμνοί στη νίκη.»

Κλείτος Τσιόλης